عشق بازی سلطان عشق حسین (ع) با معشوق

من هیچ وقت از این شعر ها نگفتم

ولی یه چیزی من رو وادار کرد به این نو ع شعر البته مدت بیست ساله که من

نوحه و عزاداری های مردم رو که میبینم خصوصا اون های که نوحه یا روضه می خونن

تو نوحه ها امام حسین رو یه ادم داغون که برای یه لیوان آب کلی التماس میکرده

در صورتی که روز عاشورا امام مست معشوق بوده و تو اون لحظه آب معنی نداشته براش

تو این شعری که گفتم خواستم حرفم رو بزنم که امام تو یه عشق بازی دیونه واری بوده با خدا

(  عشق بازی امام با خدا   )

ظهر نبرد ظهر قدح بازی است

دلبریش عشق و غزل سازی است

هر که بدیدش به صف کربلا

دید نبردش همه تنازی است

(  غفلت و جاهلی دشمنان   )

در نظرش هر چه که بود آب بود

تشنگی او به می ناب بود

آب به رویش چو ببستن به ظلم

دشمن او چشم دلش خواب بود

(  خواسته و هدف امام   )

گفت حسین : ساقی میخانه ام

جام شرابم بده دیوانه ام

در شب تاریک دل دشمنان

نور تو را دیدم و بروانه ام

(  استقبال زهرا از امام و یارانش  )

نور به عشقش به زمین بر کشید

عاشق و معشوق به سویش صف کشید

فاطمه آن بانوی عالم سرشت

جام به دستان و ز کوثر رسید

(  محبوبت امام حتی برای طبیعت  )

گرمی خورشید خجالت کشید

خاک به بایش به حقارت رسید

آب فرات در ره دریای عشق

ذکر تو گویان به وصالت رسید

(  جاودانگی امام و ظلت یزید یان  )

این همه زیبای و عشق نینواست

سجده ی مخلوق خدا کربلاست

نام حسین در همه جا زنده است

محشر کبرای یزید بر بلاست

تقدیم به سلطان عشق

حسین (ع)